یائسگی تنها به گرگرفتگی، تغییرات خلقی و بی‌خوابی محدود نمی‌شود؛ بلکه مجموعه‌ای از تغییرات گسترده‌تر را در بدن رقم می‌زند که اغلب کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند، از جمله تأثیرات آن بر

پوست و مو. پوست به عنوان یک اندام غدد درون‌ریز، یکی از اصلی‌ترین اهداف هورمون‌هایی مانند استروژن، آندروژن و کورتیزول است و تغییرات در سطح این هورمون‌ها به طور مستقیم بر سلامت آن اثر می‌گذارد. تحقیقات نشان می‌دهد که علائم پوستی و مربوط به مو در دوران یائسگی، با وجود تأثیر منفی قابل‌توجهی که بر کیفیت زندگی دارند، اغلب نادیده گرفته می‌شوند.

این تغییرات در دوران پیرامنیوپوز، که معمولاً ۲ تا ۸ سال قبل از آخرین قاعدگی آغاز می‌شود، شروع می‌شوند. خشکی و خارش پوست، نازک و تحلیل رفتن آن، و افزایش چین‌وچروک و افتادگی از علائم شایع پوستی در این دوران هستند. در واقع، میزان کلاژن پوست در پنج سال اول پس از یائسگی، حدود ۳۰ درصد کاهش می‌یابد که این موضوع به کاهش ضخامت و استحکام پوست منجر می‌شود. این کاهش کلاژن و الاستیسیته، پوست را مستعدتر به آسیب و چین‌وچروک می‌کند.

در مورد مو نیز، علائمی مانند کاهش رشد و تراکم مو در پوست سر (تلوژن افلوویوم)، تغییر کیفیت و ساختار مو و افزایش موهای ناخواسته در نواحی صورت گزارش شده است. اگرچه عوامل محیطی، به ویژه قرار گرفتن در معرض نور خورشید، عامل اصلی پیری پوست و ایجاد ضایعات پیش‌سرطانی و سرطانی هستند، اما تحقیقات نشان می‌دهد که در نواحی در معرض آفتاب، میزان رنگدانه‌ها در زنان یائسه بیشتر از زنان پیش از یائسگی است. با توجه به اینکه کیفیت پوست و مو در جامعه مدرن به عنوان نمادی از سلامتی و شادابی در نظر گرفته می‌شود، آگاهی از این تغییرات و راه‌های مدیریت آن‌ها، می‌تواند بار روانی زیادی را از دوش زنان بردارد و به آن‌ها در تصمیم‌گیری آگاهانه برای پیشگیری یا مدیریت علائمشان کمک کند.

منبع: Zouboulis, C. C., Blume-Peytavi, U., Kosmadaki, M., Roó, E., Vexiau-Robert, D., Kerob, D., & Goldstein, S. R. (2022). Skin, hair and beyond: the impact of menopause.

Climacteric, 25(5), 434-442.